دراین قسمت به تاریخچه ی مختصری از چگونگی تولد و رشد این حرفه می پردازیم:
حرفه ی عوامل انسانی(ارگونومی) در دوران پس از جنگ زاده شد. در سال 1949، انجمن پژوهش ارگونومی ( که اکنون انجمن ارگونومی نامیده می شود)در انگستان تاسیس شدو اولین کتاب در باب عوامل انسانی به نام روانشناسی تحربیکار بسته:عوامل انسانی در طراحی مهندسی (چاپانیس، مورگان و گارنر1949)انتشار یافت.در طی چند سال بعد کنفرانس هایی برگزار شد ، کتاب هایی در باب عوامل انسانی انتشار یافت و چندین ازمایشگاه و شرکت در زمینه ی عوامل انسانی تاسیس یافت.
در سال 1975 از لحاظ عوامل انسانی به ويژه در ایالات متحده سال مهمی بود. در ان سال انجمن پژوهش ارگونومی، نشریه ی ارگونومی را انتشار داد، انجمن عوامل انسانی تاسیس شد، شعبه ی 21(انجمن روانشناسی مهندسی) موسسه ی روانشناسی امریکا تشکیل گردید.شوروی ماهواره ی اسپوکنیک را به فضا پرتاب کرد و مسابقه ی فضایی اغاز گشت.در اسل 1959 موسسه ی بین المللی ارگونومی با هدف برقراری ارتباط بین چندین انجمن عوامل انسانی و ارگونومی در کشور های مختلف تاسیس شد.
دوران بیست ساله ی بین 1960 و1980 شاهد رشد و بسط سریع عوامل انسانی بود.تا دهه ی 1960 عوامل انسانی در ایالات متحده اساسا در بخش صنایع نظامی متمرکز بود. با اغاز مسابقه ی فضایی و پرواز های فضایی با سرنشین به زودی عوامل انسانی بخش مهمی از برنامه ی فضایی شد.به عنوان شاخص رشد عوامل انسانی در طی این دوره کافی است بگوییم انجمن عوامل انسانی در سال 1960پانصد عضو داشت و تعداد اعضایش در1980به 3000 نفر رسید... .
رشد عوامل انسانی همچنان ادامه یافت و و تعداد اعضا انجمن عوامل انسانی در سال 1990 به 5000 رسید.انقلاب کامپیوتر سبب شد که عوامل انسانی مورد توجه عامه قرار گیرد.به نظر می رسد که بحث دربارهی تجهیزات کامپیوتری طراحی شده بر اساس اصول ارگونومی، نرم افزار های کاربر پسند و نقش عوامل انسانی در دفاتر عملا بخشی از مقاله های در باب کامپیوتر و انسان در هر روزنامه و مجله ای را تشکیل می دهد.فناوری کامپیوتر توان ازمایی های جدیدی را برای حرفه ی عوامل انسانی مطرح کرده است.وسایل جدید کنترل، ارائه ی اطلاعات از طریق نمایشگر کامپیوتر و تاثیر فن اوری نوین بر انسان، عرصه هایی هستند که حرفه ی عوامل انسانی در ان ها نقش دارد.
متاسفانه دهه ی 1980 دهه ای بود مه در ان فجایع تکنولوژیکی بزرگ مقیاس و مصیبت بار رخ داد. حادثه در نیروگاه اتمی تری مایلز ایلند در 1979 زمینه را برای حوادث دهه ی 1980 فراهم کرد.اگر چه درین حادثه هیچکس کشته نشد و فقط خود راکتور اسیب دید، چیزی نمانده بود که سته ی راکتور ذوب شود. در دهه ی 1980 بخت چندان مساعد نبود.در 4 دسامبر 1984 نشت گاز متیلو سوسیانات (MIC) در کارخانه ی تولید سموم ضد افت شرکت یونیون کارباید در بوپال هند سبب مرگ نزدیک به 4000 نفر و اسیب دیدن 200000 تفر دیگر شد.دو سال بعد در سال 1986 انفجار و اتش سوزی در نیروگاه هسته ای چرنوبیل در شوروی باعث مرگ 300 نفر، قرار گرفتن گسترده ی مردم در در معرض تابش های زیان اور و الوده شدن میلیون ها هکتار زمین به مواد رادیو اکتیو شد. سه سال بعد در سال 1989 در یک واحد تولید مواد پلاستیکی متعلق به شرکت فیلیپس پترولیوم در نگزاس انفجاری رخ داد.شدت این انفجار معادل انفجار ده تن T.N.T. بود. 23 نفر کشته و 100 نفر مجروح شدند و سبب شد شرکت های بیمه بیشترین خسارت را برای یک حادثه ی صنعتی در طول تاریخ ایالات متحده(به مبلغ 1.5 میلیارد دلار) بپردازند.مشکاتی(1989-1991)چند تا ازین فجایع را تحلیل کرد و دریافت که کم توجهی به ملاحظات عوامل انسانی در وقوع همه ی این حوادث نقش مهمی داشته است